Thomas byter ut 18 år i helsevesenet med journalistikken

Måndag 17. august kjem ein ny mann inn i kontorlokala til Grenda i Rosendal. Thomas har sin første dag som journalist i avisa. Sin første dag som journalist i det heile, faktisk.

Men det er ikkje første gong Thomas sit i det som no er podkaststudioet til Grenda.

– Eg har faktisk hatt kontor her tidlegare, då eg arbeidde ved Kvinnherad trygdekontor, fortel han då vi set oss.

Det er heller ikkje første gong han og dagleg leiar Jarle har vore kollegaer på ein måte. Dei to var nemleg russ samtidig – noko Thomas oppdagar at han kanskje bør vere litt forsiktig med å fortelje etter at Jarle nyleg blei omtalt som «hauggammal» i podkasten.

Å skrive har Thomas alltid vore glad i – så glad i at kona til slutt hamra i bordet og meinte at no var det på tide. Penn til papir har med andre ord lege og murra, men å snakke med menneske og høyre historiane deira? Det har Thomas ein heil karriere bak seg i.

Noko heilt anna

– Kvifor no? Kvifor ikkje? ler Thomas når han blir spurt om yrkesbyttet.

Etter rundt 18 år i Helse Fonna, dei siste åra som spesialsjukepleiar og case manager innan sikkerheitspsykiatrien, kjende han at tida var inne for å prøve noko nytt.

– Du kjem til eit punkt der du tenkjer at det kanskje kunne vore greitt å finne på noko anna. Og så fann eg ut at eg i så fall måtte gjere noko heilt anna.

Då dukka stillingsannonsa i Grenda opp på eit beleileg tidspunkt.

– Då sa kona mi: «Søk.»

Og godt var det at han høyrde på kloke ord, for no sit han her, timar inn i sin første arbeidsdag.

Det er likevel ikkje slik at skriving er heilt ukjent terreng for 49-åringen. Gjennom utdanninga som sjukepleiar har han skrive mange fagoppgåver, og han fortel at han alltid har likt den delen av studia.

– Eg likar å skrive, og vel å tru at eg skriv godt. I alle fall faglege ting har eg skrive bra.

Frå helsevern til redaksjon

Thomas starta i helsevesenet som assistent. Undervegs tok han fagbrev som helsefagarbeidar, før han utdanna seg til sjukepleiar og vidare spesialsjukepleiar.

Han har hatt fleire ulike roller, mellom anna som fagsjukepleiar og avdelingsleiar, før han dei siste åra arbeidde med oppfølging av pasientar utanfor sjukehuset.

Det er særleg møtet med menneske han tek med seg vidare.

– Dette med kommunikasjon, å skape tillit og få ein relasjon til andre, er jo mykje av det jobben har handla om.

I den førre jobben reiste han rundt til pasientar i kommunane Helse Fonna har ansvar for. Det kunne vere ein heilt annan situasjon enn å møte pasientar inne på sjukehuset.

– Då var det på deira arena og deira premissar. Det ufarleggjorde det litt. Ikkje alle har så mange eller mykje å gå til, då kunne det vere godt å vite at «onsdag, då kjem Thomas».

Det er nettopp denne erfaringa med å møte menneske han håpar å få bruk for i journalistikken.

– Sjukepleiaryrket er litt sånn potetyrke, som du eigentleg kan overføre veldig mykje frå til andre yrke.

Lærer best i praksis

Den største forskjellen blir likevel tydeleg frå første dag.

– Eg er jo vant til å få ei oppgåve og «skriv» eller «lag» noko ut av dette. Så å finne sakene og følgje opp tips blir jo ein ny måte å jobbe på.

Nokre små ting har òg snike seg inn i forkant av å tre inn i den nye stillinga.

– Eg les avisene på ein heilt annan måte no. Det gjeld ikkje berre lokale aviser, men også dei store nasjonale. Korleis saker blir presenterte, men også tekniske ting.

Thomas er heller ikkje redd for å vere ny. Han fortel at han lærer best ved å hoppe i det.

– Første tida no er eigentleg berre å hive meg på, snappe opp og sjå korleis de jobbar. Og så må eg finne min eigen veg.

Det får han høve til med ein gong. Under intervjuet poppar redaktøren inn og fortel at Thomas blir sendt ut på sitt aller første journalistiske oppdrag like etter lunsj.

Kamera og kultur

Det er ikkje berre skriving Thomas har halde på med gjennom åra. Han har tidlegare vore aktiv i Kvinnherad Fotoklubb, gått mørkeromskurs og hatt eit lite fotostudio heime.

I dag har han selt kamerautstyret og tek stort sett bilete med mobilen, men interessa for foto sit framleis i.

På fritida har det dei siste åra først og fremst vore familien som har fått plass. Thomas har tre barn, og har mellom anna vore aktiv i Kvinnherad Håndballklubb som trenar, lagleiar og styremedlem.

No er han «berre» føresett.

– Men ho eldste er 18 og spelar på damelaget, så det er vel ikkje snakk om å vere føresett lenger heller, ler han.

Han er sjølv ingen stor idrettsutøvar, men har med åra fått større interesse for sport. Særleg håndballen har han fått sansen for. Likevel legg han til at han er svært altetande når det kjem til kva han ønskjer å skrive saker om.

Kultur er også noko han gjerne kan sjå for seg å skrive om, i tillegg til lokalpolitikk og andre saker som rører seg i kommunen.

Opptatt av språk

At han skal skrive på nynorsk, er heller ikkje noko problem. Thomas er oppvaksen i ein bokmålsheim, men har alltid gjort det godt i både hovudmål og sidemål.

Han er dessutan over gjennomsnittet opptatt av språk.

– Eg kan irritere meg over orddelingsfeil og slikt, ler han.

Han meiner godt språk framleis er viktig, sjølv i ei tid der mykje kommunikasjon skjer med forkortingar, SMS-språk og engelske ord.

– Vi er jo ein nynorsk kommune, sjølv om eg er vaksen opp i ein bokmålsheim.

Det skal han no få vere med på å formidle gjennom journalistikken.

Med tomannsbustad, stasjonsvogn og familieliv på plass, spøker han sjølv med at det kanskje kan vere snakk om ei 50-årskrise. Reaksjonane frå tidlegare kollegaer på karriereskiftet har likevel vore utelukkande positive.

– Dei syntest det var tøft at eg faktisk tok steget og gjorde det. Mange berre tenkjer på det.

No er det berre å hive seg ut i det. For etter 18 år i helsevesenet er Thomas i gang med noko heilt anna.